سيم : تجربه در امور دين است ؛ زيرا كه هرگاه علم داشته باشد و تجربه نكرده باشد علم خود را ، ناقص است . چهارم : نصيحت است كه دليل بر شفقت است ؛ زيرا كه هرگاه عاقل و عالم و تجربه اندوخته باشد و مشفق و ناصح نباشد مشورت را نشايد . پنجم : تقوى است ؛ زيرا كه با عدم تقوى ، و وجود چهار خصلت اوّلى نيز مشورت را در دين نشايد و مشورت با او باعث وقوع در محارم « 7 » و مهالك است . بعد مىفرمايد : اگر كسى را در مشورت به اين خصال نيافتى اين خصال را پيشهء خود كن ، و عزم و توكّل كن بر حقّ تعالى كه مؤدّى « 8 » به صواب مىگردد تو را . و مىفرمايد : امورات دنيائى كه رجوع به دين نمىكند بينداز و تفكّر مكن در آنها تا آنكه عيش تو منغّص نگردد ، و حلاوت طاعت از تو زائل نگردد ؛ زيرا كه سعى و فكر در امور دنيا « مأمور به » « 9 » نيست پس مشورت در آنها لازم نيست بايد به تقدير حقّ تعالى واگذار نمود امّا امورات دين را كه سعى در آنها لازم و وارد است از حقّ تعالى كه : لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى ، وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً تفكّر و مشورت در آنها لازم است تا از خطا و زلل در دين محفوظ بماند ؛ زيرا كه كثير دنيا در جنب دين - در آخرت - قليل است ، و قليل دين نسبت به دنيا - در آخرت - كثير است . و اهتمام حقّ تعالى و اهل عصمت عليهم السّلام در امور دين است كه مورث نجات ابدى عباد است در آخرت ، اعتنائى به امور دنيا نيست ؛ زيرا كه مدّت بقاء آن قصير است كه : الدّنيا ساعة فاجعلها في طاعة . منقول است كه مردى در خدمت حضرت رسول ( ص ) به جهت

--> ( 7 ) - آنچه شرعا حرام است . ( 8 ) - رساننده ( 9 ) - امر شده به آن